Yönelir ya yüreğim 'rahm'ine, bir kupa baldırandır hüznüm erir

Eritir gibi med-cezir bir suyu dünyaya tutunan yüzüm erir

Harf erir, kelime erir; erir de akkor bir metal olur cümlelerim

Yakarış kıvılcımları ağar, düşmeden toğrağa sözüm erir

Kar serper bu közlerin yakıcı çevresine/yüreğimde o umut

Elimde ağlamakların erittiği bir mendil, sürerim gözüm erir

Gece açılmış çiçekleriyle kuşatıp gider çepçevre; yalnızken

Kendime yönelişlerin dipsiz sularında bir batık gemidir özüm erir

Kişneyen bir baharken taşırdım utanç bohçalarında suçu

Korkudan yazım sessiz, kışım tanınmaz peçeli; çırçıplak güzüm erir

Bu münâcât göğerir, affolma topraklarına uzatmış boynunu umudun

Bir şiir menekşesi arzolunur niyaz ellerine, tek çözüm erir

Cumali Ü. HASANNEBİOĞLU